تذون

«لغت نامه دهخدا»

[تَ ذَوْ وُ] (ع مص) صاحب ثروت و نعمت بودن. (اقرب الموارد). توانگری و نعمت. (منتهی الارب) (ناظم الاطباء).
اینستاگرام جدول آنلاین
کانال تلگرام جدول آنلاین

موارد بیشتر