«لغت نامه دهخدا»
[تَ] (اِ) دیوار بلند و رفیع را گویند، مانند دیوار خانهء پادشاهان و دیوار قلعه و کاروانسرا. (برهان) (از ناظم الاطباء). دیوار بس رفیع و بلند را گویند مانند دیوار خانهء پادشاهان و دیوار کاروانسرا و حصار قلعه و امثال آن. (فرهنگ جهانگیری). دیواری بزرگ و سخت باشد که بسیار بلند و عظیم بود و در پیش چیزی یا کسی بکشند. (لغت فرس اسدی چ اقبال ص14). دیوار بلند مانند دیوار خانهء پادشاهان و کاروانسرا و قلعه، و تری به اماله نیز آمده. (فرهنگ رشیدی) (از انجمن آرا) (از آنندراج). دیواری بود یگانه سخت عظیم و بلند که پیش کسی یا چیزی کشند. (اوبهی). سدی و دیواری را گفته اند که در پیش چیزی بکشند، و دیواری که با کاهگل و گلابه استوار کرده باشند. (از برهان). دیواری بکاه سخت کرده، با گلابه استوارکرده. (شرفنامهء منیری) : صف دشمن تُرا ناستد پیش ور همه آهنین تَرا باشد. شهید (از لغت فرس اسدی). ز بیم تیغ جهانگیر همچو خورشیدش همیشه ماه تَرا بسته باشد از خرمن. رضی الدین نیشابوری. محیط مرکز دولت جمال دنیی و دین که سد عدلش یأجوج فتنه راست تَرا. شمس فخری.