ترائق

«لغت نامه دهخدا»

(1) [تَ ءِ] (ع اِ) جِ ترقوه. (منتهی الارب) (ناظم الاطباء) .
(1) - در اقرب الموارد و المنجد و متن اللغه، ترایق جمع ترقوه آمده. رجوع به ترایق و تراقی و ترقوه شود.