تراشنده

«لغت نامه دهخدا»

[تَ شَ دَ / دِ] (نف) حلاق. (ملخص اللغات حسن خطیب کرمانی). سرتراش. سلمانی :
مگر کآن غلام از جهان درگذشت
بدیگر تراشنده محتاج گشت.نظامی.
تراشنده استادی آمد فراز
بپوشیدگی موی او کرد باز.نظامی.
تراشنده کاین داستان را شنید
به از راست گفتن جوابی ندید.نظامی.
|| تراش دهنده، چون تیشهء سنگتراشان، یا درودگران و جز آنها :
هم طبع او چو تیشه تراشنده
هم خوی او برنده چو منشارش.خاقانی.