تراوش نمودن

«لغت نامه دهخدا»

[تَ وِ نُ / نِ / نَ دَ](مص مرکب) تراویدن. تراوش کردن :
تو بدسگالی و نیکی طمع کنی، هیهات
ز خیر خیر تراوش نماید از شر شر.قاآنی.