تراهات

«لغت نامه دهخدا»

[تُرْ را] (ع اِ) در بیت ذیل بجای تُرَّهات جِ تُرَّهه آمده است بمعنی باطل و سخن بی فایده :
خاص در بند لذت و شهوات
عام در بند هزل و تراهات.سنائی.
رجوع به ترهات و ترهه شود.