ترب کندن

«لغت نامه دهخدا»

[تُ کَ دَ] (مص مرکب) کنایه از جماع کردن. (آنندراج) :
چه تربها که نکندم بطرز خود که فلک
ز یمن هزل بمن داد خط ترخانی.
ملا فوقی ((از آنندراج).
|| در بیت زیر از گلستان بمعنی رفع زحمت کردن و نظایر آن آمده :
امروز دو مرده پیش گیرد مِرْکَن
فردا گوید تربی از اینجا برکن.
سعدی (گلستان چ فروغی ص194).