ترسان دل

«لغت نامه دهخدا»

[تَ دِ] (ص مرکب) هراسان. بیم زده. خائف. آنکه دلش ترسیده باشد :
چو از خنجر روز بگذشت شب
همی تاخت ترسان دل و خشک لب.
فردوسی.