ترشرویی کردن

«لغت نامه دهخدا»

[تُ / تُ رُ رو کَ دَ](مص مرکب) بدخلقی کردن. درهم کشیدگی روی نمودن. تعبیس. لبها و ابروان در هم کشیدن، چندانکه صورت خشن و هولناک گردد :
یکی چون ترشی آن غوره خوردی
چو غوره زآن ترشرویی نکردی.نظامی.
ز شورش کردن آن تلخ گفتار
ترشرویی نکردم هیچ در کار.نظامی.
با شراب تازه زاهد ترشرویی می کند
کو جوانمردی که سازد کار این بی پیر را.
صائب.