ترصدا

«لغت نامه دهخدا»

[تَ صَ / صِ] (ص مرکب)ترنغمه. کسی که صدا و نغمهء سیراب داشته باشد. (آنندراج). خوش صدا. کسی که صدای دلنشین و گیرا داشته باشد. خوش لحن :
به ترنغمگی در چمن آبشار
نمی افتد از پایهء اعتبار
شده خطبه خوان بلبل ترصدا
گرفته بمنقار در کف عصا.
ملا طغرا (از آنندراج).