«لغت نامه دهخدا»
[تَ] (مغولی، اِ) نوعی از بافتهء ابریشمی سرخ رنگ باشد. (برهان) (آنندراج) (از ناظم الاطباء). صاحب سنگلاخ در ذیل تورغو آرد: حریر نفیس و بافتهء ابریشمی را گویند... و مجازاً قماش را نامند که بر سر احکام و ارقام چسبانند... مؤلف برهان قاطع ترغو به فتح تا خوانده و فارسی تصور کرده و بمعنی حریر نازک نوشته. (سنگلاخ ص179) : از قماشات قلب مثل کمخا و صوف و کتان و ترغو و قیفک، امید ثبات و توقع دوام مدارید. (البسهء نظام قاری). گه حصیری گشاد و صندل باف گاه ترغو و قیف و لاکمخا.نظام قاری. چو ترغو و چون قیفک و تافته از آنان که قلبند و وربافته.نظام قاری.