ترقنج

«لغت نامه دهخدا»

[تَ قَ] (اِ) آماس بیضه و فتق. (ناظم الاطباء). بادخایه یعنی دبه که غر و تنج نیز گویند، حکیم سوزنی :
عجب آید مرا ز تو که همی
چون کشی بادخایه و ترقنج.
(لسان العجم شعوری ج 1 ورق 273 ب).