ترک

«لغت نامه دهخدا»

[تَ] (ع اِ) جِ تَرکه. (منتهی الارب). واحد ترکه. (از متن اللغه). تخمهای شترمرغ که جوجه از آنها درآید و در بیابان ترک شود. (از متن اللغه). و رجوع به ترکه و تریکه شود.