«لغت نامه دهخدا»
[تَ تَ] (اِ صوت) صدای برخورد دو چیز سخت. آواز شکستن و ترکیدن چیزی. صداهای موحش چون رعد :جهان پر بانگ و آواز شد و ترکاترک بخاست (تاریخ بیهقی). و رجوع به تَرَک شود.