ترکزاد

«لغت نامه دهخدا»

[تُ] (ن مف مرکب) زادهء ترک. ترک زاده. فرزند ترک. ابن ترک. که زنی ترک او را زاده باشد :
سخن بس کن از هرمز ترکزاد
که اندر زمانه مباد آن نژاد.فردوسی.
بدو گفت بهرام ای ترکزاد
به خون ریختن تا نباشی تو شاد.فردوسی.
و به سنهء ثلاثین پسر دیگر آورد هم ترکزاد. (مجمل التواریخ).
رجوع به ترک زاده شود.