ترلک

«لغت نامه دهخدا»

[تِ لِ](1) (اِ) جامهء آستین کوتاه پیش واز. (برهان) (ناظم الاطباء). قبا و جامهء آستین کوتاه را گویند و چون این لغت در فرهنگها نیست و در برهان آورده ظن غالب این است ت که پارسی نباشد و ترکی باشد. اما چند بیت در جهانگیری یافته شد و نگاشته میشود و گفته که باول مکسور است و لام مکسور. (انجمن آرا) (آنندراج) :
ترک تیلی قبای ترلک پوش
آفتابی است مشتری در گوش.
ابن یمین (از آنندراج).
گشتم چنان ضعیف که خیاط روزگار.
از بند ترلک تو بدوزد قبای ما(از آنندراج).
دزی در ذیل قوامیس عرب آرد: ترلک یا ترلیک (فارسی) جمع ترالیک. در سوریه جردقه(2) یا لباس زنانهء کوتاه آستین دار(3) یل، شکم بند آستین دارد.(4) || در مصر کفش ساغری، بدون پاشنه. گیوه از پوست(5) و رجوع به ترمیک شود. (دزی ج 1 ص 145).
(1) - دزی به فتح تا آورده است.
(2) - Gilet.
(3) - Camisole a manches.
(4) - Corset a manches.
(5) - Chausson en peau.