ترمع

«لغت نامه دهخدا»

[تَ رَمْ مُ] (ع مص) جنبیدن یا تهدید کردن از خشم. (منتهی الارب) (آنندراج) (ناظم الاطباء). جنبیدن یا لرزیدن از خشم. (از اقرب الموارد) (از المنجد). جنبیدن از خشم. (از متن اللغه). لرزیدن از شدت غضب. (از متن اللغه): رأیته کأنه یرعد من شده الغضب. (متن اللغه). || حیران و سرگشته شدن در گمراهی: دعه یترمع فی طُمَّته؛ یعنی بگذار او را تا حیران و سرگشته باشد در گمراهیهای خود و یا آلوده در پیخال خویش. (از منتهی الارب) (ناظم الاطباء) (از اقرب الموارد) (از متن اللغه).