ترنجی

«لغت نامه دهخدا»

[تَ رَ / تُ رُ] (حامص) نشکنج و فشردگی با نوک انگشتان موضعی از بدن را. (ناظم الاطباء) (از لسان العجم شعوری ج 1 ورق 310 ب). نشگون. وشگون. نیشگون.
-ترنجی کردن؛ نشگون گرفتن :
رفیق سگ صفت در بزم دلدار
ترنجی میکند پنهان که برخیز.
ابوالمعانی (از شعوری ایضاً).
|| اثری که از آن (ترنجی) باقی ماند. (ناظم الاطباء).