ترنم گری

«لغت نامه دهخدا»

[تَ رَنْ نُ گَ] (حامص مرکب)آوازخوانی و سرودگویی و نغمه پردازی. (ناظم الاطباء). سرود کردن. (آنندراج). ترنم کردن :
چکاوک ز حسن ترنم گری
ز منقار خود میستاند پری.
طغرا (از آنندراج).