تروآد

«لغت نامه دهخدا»

[تْ رُ] (اِخ)(1) خره باستانی در آسیای مرکزی که بوسیلهء رودهای سکاماندر(2) و سیموایس(3) مشروب میگردید و مرکز آن تروای سابق الذکر بود. و در سال 335 ق. م. قشون مقدونیها به سرداری کالاس در این شهر از ایرانیان شکست خوردند. و رجوع به تاریخ ایران باستان ج 1 ص 692- 723، 876 و ج 2 ص 1242 و 1243 و مادهء قبل شود.
(1) - Troade.
(2) - Scamandre.
(3) - Simois.