تر و تازه

«لغت نامه دهخدا»

[تَ رُ زَ / زِ] (ترکیب عطفی، ص مرکب) ضد پژمرده. شاداب. سبز و خرم. خوش :
روزگاری چنین تر و تازه
نوبهاری چنین خوش و خرم.مسعودسعد.
گر همی خواهی ترا نخلی کنند
شرقی و غربی ز تو میوه چنند
یا در آن عالم حقت سروی کند
تا تر و تازه بمانی تا ابد.مولوی.
و رجوع به تر و تازه کردن شود.