تر و خشک

«لغت نامه دهخدا»

[تَ رُ خُ] (ترکیب عطفی، ص مرکب) نمدار و بی نم. (ناظم الاطباء) :
بیابان همه آتش افروختند
تر و خشک هیزم همی سوختند.فردوسی.
|| بسیار و اندک. (ناظم الاطباء) :
بسوختی تر و خشک و مرا بپاسخ سرد
که دید هرگز سوزنده ای بدین سردی.
خاقانی.
از تر و خشک هر چه داشت وزیر
گفت با زاهد آن تست بگیر.نظامی.
|| بی گناه و گناهکار. در مثل گوید: تر و خشک با هم میسوزند.