ترومیده

«لغت نامه دهخدا»

[تَ / تِ دَ / دِ](1) (ن مف)تروهیده. (فرهنگ رشیدی). آمیخته. || اندوخته. (فرهنگ جهانگیری) (برهان) (فرهنگ رشیدی) (انجمن آرا) (آنندراج) (ناظم الاطباء). || ورزیده. (ناظم الاطباء).
(1) - مرحوم دهخدا ترومیده و تروهیده را مصحف پژوهیده میدانسته است. رجوع به تروهیدن و تروهیده شود.