تزمزم

«لغت نامه دهخدا»

[تَ زَ زُ] (ع مص) بانگ کردن شتر. (منتهی الارب) (آنندراج) (ناظم الاطباء) (از اقرب الموارد) (از متن اللغه) (از المنجد). || گفتن چیزی را : ماتزمزمت به شفتای؛ یعنی نگفتم آنرا. (از منتهی الارب) (از ناظم الاطباء). || زمزمه کردن برسم مجوسان :فجلس ابن المقفع یأکل و یزمزم علی عاده المجوس. فقال له عیسی اتزمزم و انت علی عزم الاسلام. فقال اکره ان ابیت علی غیر دین (یادداشت بخط مرحوم دهخدا).