تژه

«لغت نامه دهخدا»

[تَ ژَ / ژِ] (اِ) غنچهء گل باشد. (فرهنگ جهانگیری). غنچهء درخت و غنچهء گل باشد. (برهان) (ناظم الاطباء). بمعنی غنچهء گل خصوصاً و غنچهء هر درخت عموماً. (انجمن آرا) (آنندراج). غنچهء گل چنانکه در فرهنگ گفته. (فرهنگ رشیدی). غنچهء درخت. (شرفنامهء منیری). || دندانهء کلید را نیز گویند. (برهان) (از انجمن آرا) (از آنندراج) (از ناظم الاطباء). دندان کلیددانِ. (شرفنامهء منیری). تزه :
دهقان بی ده است و شتربان بی شتر
پالان بی خر است و کلیدان بی تژه.لبیبی.
و رجوع به تز و تزه و تژده در همین لغت نامه شود. || و چوب بزرگی را هم گفته اند که اطراف چوبهای سقف خانه را بر آن نهند. (برهان). چوب بزرگی که آن را تیر گویند و اطراف چوبهای سقف خانه را بر آن نهند. (انجمن آرا) (آنندراج). چوب بزرگ و حمالی که از اطراف چوبها سقف خانه را بر آن نهند. (ناظم الاطباء). و فی السامی الجایزه، تژه یعنی شاه تیر. (فرهنگ رشیدی). || و خسهای سر تیزی که بر سر دانه های گندم و جوی که در خوشه است می باشد. (برهان) (از انجمن آرا) (از آنندراج). خسهای سر تیز برنج و جو و گندم که در خوشه باشد. || حشفه و سرنره. || چوبی که بدان دوغ را می شورانند جهت گرفتن مسکه. (ناظم الاطباء).