تساند

«لغت نامه دهخدا»

[تَ نُ] (ع مص) پشت واگذاشتن. (زوزنی). پشت باز نهادن بسوی آن. (منتهی الارب) (آنندراج) (ناظم الاطباء) (از متن اللغه). اعتماد کردن بر آن. (از اقرب الموارد) (از المنجد). || یاری دادن یکدیگر را تحت رایات مختلف نه آنکه جمع گردند در زیر رایت امیر واحدی. (از متن اللغه): حرج القوم متساندین علی رایات شتی؛ لم یکونوا تحت رایه امیر واحد. (منتهی الارب) (ناظم الاطباء). || همدیگر را غالب کردن. (منتهی الارب) (آنندراج) (ناظم الاطباء).