تسخر

«لغت نامه دهخدا»

[تَ خَ] (اِ) مسخرگی و تمسخر باشد. گویند عربی است. (برهان). مأخوذ از تازی، استهزاء و بذله و مسخرگی و سخریه. (ناظم الاطباء). بمعنی تَسَخُّر فارسیان استعمال کرده اند. (شرفنامهء منیری) :
آن دهن کژ کرد و از تسخر بخواند
نام احمد را دهانش کژ بماند.مولوی.
سالها جستم ندیدم یک نشان
جز که طنز و تسخر این سرخوشان.مولوی.
گفت رو خواجه مرا غربال نیست
گفت میزان ده بر این تسخر مایست.مولوی.
تیر را چرخ ار بدورش خواند کاتب باک نیست
پیش امی می نهاد آری پی تسخر دوات.
کاتبی (از شرفنامهء منیری).
برخر همی نشاند خصم ترا به عنف
هر روز سخره وار پی تسخر آسمان.
(مؤلف شرفنامهء منیری).
و رجوع به تَسَخُّر شود.