تسروک

«لغت نامه دهخدا»

[تَ سَ رْ وُ] (ع مص)(1) سروکه. (منتهی الارب). بد روشی و درنگی و سستی در رفتار از لاغری یا ماندگی. (ناظم الاطباء) (از اقرب الموارد) (از المنجد): سروک فلان و تسروک، مشی مشیه ردیه اوبطیه من هزال او اعیاء. (قطر المحیط).
(1) - در متن اللغه: سردک و تسردک و تسارک، آمده و ظاهراً تصحیفی روی داده است.