تسکع

«لغت نامه دهخدا»

[تَ سَکْ کُ] (ع مص) سرگشته شدن. (زوزنی). سرگشته گردیدن. (منتهی الارب) (آنندراج) (ناظم الاطباء). سرگشته شدن در کاری. (از اقرب الموارد) (از المنجد). بی راه رفتن. (از متن اللغه). || بسیار مدت بودن در کار باطل و تمادی نمودن در آن. (منتهی الارب) (آنندراج) (ناظم الاطباء). تمادی در باطل. (از متن اللغه) (از اقرب الموارد) (از المنجد). || به گوشه ای رفتن. (منتهی الارب) (آنندراج) (ناظم الاطباء). || در تاریکی ندیدن. (از اقرب الموارد) (از المنجد): الا انه فی غمرهِ یتسکع. (اقرب الموارد). || در تداول مردم تملق گفتن به کسی و تذلل کردن برای کسی. (از المنجد).