تسکین ساز

«لغت نامه دهخدا»

[تَ] (نف مرکب) آرام کننده. آسایش رساننده. تسلی دهنده. درمان کنندهء درد. طبیب :
در این علت سرای دهر خرسندی طبیبت بس
چو تسکین سازت این باشد کند درد تو درمانی.
خاقانی.