تسکین فزا

«لغت نامه دهخدا»

[تَ فَ] (نف مرکب)تسلی بخش. افزایندهء آرامش :
چو تبخال کو تب برد درد دل را
به از درد، تسکین فزایی نبینم.خاقانی.