تسلی دادن

«لغت نامه دهخدا»

[تَ سَلْ لی دَ] (مص مرکب) آرامش بخشیدن. دلگرمی دادن. در بیت زیر معنی اقناع کردن، خود را به ندانستگی زدن ظاهر است :
به رغم من کند با هر کسی گرمی و من خود را
تسلی داده می گویم که استغنا نمی داند.
حاجی اسماعیل یحیی (از آنندراج).