«لغت نامه دهخدا»
[تَ سَنْ نُ] (ع مص) خواستن مرد، زن کریمه را به وقت توانگری خود و درویشی زن. (منتهی الارب) (آنندراج) (ناظم الاطباء). بزنی خواستن مرد لئیم و مالدار زن گرامی نسب بی چیز را. (از اقرب الموارد). بزنی گرفتن مرد، زنی را از قحط سال بخاطر بی چیزی بودن زن، در حالی که شوی کفو زن نباشد. (از متن اللغه).