تسوک

«لغت نامه دهخدا»

[تَ] (اِ) تسو: ابر شهر، دارای... و چهار طسوج (معرب از تسوک پهلوی، در فارسی تسو) یعنی محل است. ریوند یکی از آن چهار طسوج است. (یشتها ج 2 ص330) و رجوع به تسو و تسوج و طسوج شود.