تسیؤ

«لغت نامه دهخدا»

[تَ سَیْ یُءْ] (ع مص) دوشیدن شیر گردآمده ناقه را. (از متن اللغه). || فرو گذاشتن شتر ماده، شیر را از پستان بدون دوشیدن. (منتهی الارب) (ناظم الاطباء) (از اقرب الموارد) (از متن اللغه) (از المنجد). || مختلف شدن کارها. (منتهی الارب) (ناظم الاطباء). مختلف شدن کارها برکسی چنانکه نداند کدام را دنبال کند: تَسَیَّأَت علی فلان الامور؛ اختلفت فلایدری ایها یتبع. (از متن اللغه) (از اقرب الموارد) (از المنجد). || اقرار کرن فلان پس از انکار. (منتهی الارب) (ناظم الاطباء). اقرار کردن فلان به حق کسی بعد از انکار: تسیّأت فلان بحقی؛ اقرّ به بعد انکار. (از متن اللغه) (از اقرب الموارد) (از المنجد).