تشام

«لغت نامه دهخدا»

[تَ م م] (ع مص) یکدیگر را بوییدن. (از متن اللغه) (از اقرب الموارد) (از المنجد) (ناظم الاطباء): الارواح تتشامّ کما تتشامّ الخیل. (اقرب الموارد). و رجوع به تشامم و تشمیم شود. || در نظر حریف آمدن. (ناظم الاطباء). این معنی در متن دیگر دیده نشد.