«لغت نامه دهخدا»
[تَ شَبْ بُ] (ع مص) یازیدن آفتاب پرست بر چوب و مانند آن. یقال: تشبح الحرباء علی العود؛ ای امتد. (منتهی الارب) (ناظم الاطباء) (از متن اللغه) (از المنجد).
