تشتیت

«لغت نامه دهخدا»

[تَ] (ع مص) پراگنده کردن. (تاج المصادر بیهقی) (زوزنی) (دهار) (منتهی الارب) (آنندراج) (ناظم الاطباء). تفریق. (از اقرب الموارد) (از متن اللغه) (از المنجد): شتّته اللهُ؛ فرّقهُ. (متن اللغه) : و التماس کردند که نظام الفت و اجتماع کلمت ایشان از تشتیت و تفریق صیانت فرمایند. (ترجمهء تاریخ یمینی). تا روزگار که مفرق احباب و ممزق اصحاب است در میان آمد و جمع ایشان به تفریق و تشتیت رسانید. (ترجمهء تاریخ یمینی چ اول تهران ص 308).