«لغت نامه دهخدا»
[تَ شَحْ حی] (ع مص) گشاد و فراخ کردن زبان را در چیزی. (منتهی الارب) (ناظم الاطباء): تشحی بر کسی؛ فراخ کردن زبان را در آن. (از اقرب الموارد) (از متن اللغه) (از المنجد).