تشریق

«لغت نامه دهخدا»

[تَ] (ع مص) گوشت قدید کردن. (تاج المصادر بیهقی) (زوزنی). قدید کردن گوشت. (منتهی الارب) (آنندراج) (ناظم الاطباء). قدید کردن گوشت در آفتاب. (از اقرب الموارد). || بسوی مشرق شدن. (تاج المصادر بیهقی) (زوزنی). سوی مشرق شدن و روی به شرق کردن. (منتهی الارب) (از آنندراج) (از ناظم الاطباء) (از اقرب الموارد). || نماز عید کردن. (تاج المصادر بیهقی) (منتهی الارب) (آنندراج) (ناظم الاطباء): لاتشریق الا فی مصر جامع. (منتهی الارب). || خوبی و درخشش روی. (منتهی الارب) (از ناظم الاطباء). زیبا و تابان روی بودن. || اندودن بنا با شارق (ساروج). (از اقرب الموارد). || (اِ) ایام تشریق سه روز است بعد از روز نحر. و یا این ایام را بدان جهت تشریق گویند که تا آفتاب تابان نشود، قربانی را نحر نکنند. (از ناظم الاطباء) (از منتهی الارب) (از آنندراج). ایام تشریق سه روز بعد از عید اضحی است و ایام نحر سه روز است از عید اضحی و ک چهار روز شود که اول آن نحر است و لاغیر و آخر آن تشریق است نه جز آن و دو روز میانگین را نحر و تشریق نامند. (از کشاف اصطلاحات الفنون نقل از هدایه). || (اصطلاح نجومی) اما ستارگان علوی دوری ایشان را از آفتاب هیچ حدی نیست ولکن آفتاب از ایشان سبکتر است و بر ایشان بگذرد و از ایشان دور شود تا ستارهء علوی از زیر شعاع او بیرون آید و بامدادان بمشرق دیده آید و آن را تشریق خوانند. (التفهیم همایی ص81).