تشزن

«لغت نامه دهخدا»

[تَ شَزْ زُ] (ع مص) سخت شدن و درشت گردیدن. (منتهی الارب) (آنندراج) (ناظم الاطباء). اشتداد. (اقرب الموارد). || راست درایستادن با کسی در خصومت و جز آن. (تاج المصادر بیهقی). برپا و آماده شدن برای کسی جهت خصومت و جز آن. (منتهی الارب) (آنندراج) (ناظم الاطباء) (از اقرب الموارد). || مهیا شدن برای سجود: تشزن للسجود؛ ای تهیا. (از منتهی الارب) (از ناظم الاطباء). || آمادهء سفر شدن. (از اقرب الموارد). || بر زمین زدن صاحب خود را. (منتهی الارب) (ناظم الاطباء) (از اقرب الموارد). || دشوار و سخت گردیدن چیزی بر کسی. (از اقرب الموارد). || خوابانیدن گوسفند برای ذبح کردن. (منتهی الارب) (آنندراج) (ناظم الاطباء) (از اقرب الموارد).