تشفی

«لغت نامه دهخدا»

[تَ شَفْ فی] (ع مص) شفا جستن. (تاج المصادر بیهقی) (زوزنی) (آنندراج). شفا یافتن: تشفی بکذا و اشتفی به اشتفاء؛ نال به الشفاء. (از اقرب الموارد). || شفا یافتن از خشم. (منتهی الارب) (ناظم الاطباء). بری شدن از خشم. (از اقرب الموارد). از غضب و کینه رستن. (آنندراج) : علی رایض حسنک را به بند می برد و استخفاف می کرد و تشفی و تعصب و انتقام می بود. (تاریخ بیهقی چ ادیب ص177). چون بازجستی نبود کار او را و حال او را [ حسنک را ] انتقامها و تشفی ها رفت. (تاریخ بیهقی ایضاً). و تشفی و تلافی خلل جز بمظاهرت و مضافرت آن دولت ممکن نگردد. (ترجمهء تاریخ یمینی چ اول تهران ص68). جز به عبدهء نار و عندهء کفار و تشفی به درک ثار راضی نشدند و سه روز متواتر در پی ایشان می رفتند. (ترجمهء تاریخ یمینی ایضاً ص418).
- تشفی جستن؛ شفا یافتن. تسکین و آرامش یافتن از درد و خشم و جز آنها : از درد آن تشفی جوید و هر یک را از آن زمره مکافاتی واجب دارد. (جهانگشای جوینی).
- تشفی خاطر؛ آسایش خاطر از غیظ و خشم. (ناظم الاطباء).
- تشفی دادن؛ تسکین دادن. شفا دادن. آرام کردن کینه وخشم و جز آنها : و کینهء قدیم را که در دل داشت تشفی داده. (جهانگشای جوینی).