تشنه کش

«لغت نامه دهخدا»

[تِ نَ / نِ کُ] (نف مرکب)کشندهء خواهان آب. که تشنگان را کشد. که تشنه را بفریبد بطلب آب و بکشد :
زین سراب تشنه کُش پرهیز کن
تشنگان بسیار کشته ست این سراب.
ناصرخسرو.