تشنیع زن

«لغت نامه دهخدا»

[تَ زَ] (نف مرکب) بدگوی. سرزنش کننده. ملامت گر :
مرغ سحر تشنیع زن، بر قتل مرغ بابزن
مرغ صراحی در دهن تریاق غمها داشته.
خاقانی.
و رجوع به تشنیع و تشنیع زدن شود.