تشوخ

«لغت نامه دهخدا»

[] (اِخ) شهرکی است (به ماوراءالنهر) از فرغانه. و از وی سیماب خیزد. (حدود العالم چ سیدجلال الدین تهرانی ص68). در چ دانشگاه ص112 «بیتموخ» و ذیل صفحه «شوخ؟» و در متن انگلیسی ص116 شمارهء 49 «شوح (؟)» آمده است.