«لغت نامه دهخدا»
[تَشْ] (ع مص) مایل به غروب شدن آفتاب. || درگرفتن ابر آفتاب را و پوشش مانند تنک و بی آب گرداگرد آن شدن. || عمامه بر سر بستن. (منتهی الارب) (ناظم الاطباء) (از اقرب الموارد).