تشیخ

«لغت نامه دهخدا»

[تَ شَیْ یُ] (ع مص) خواجه و پیر شدن. (منتهی الارب) (آنندراج) (ناظم الاطباء). پیر شدن. (از اقرب الموارد). || پیری نمودن. (تاج المصادر بیهقی) (زوزنی) (دهار) (مجمل اللغه):
شیئان عجیبان هما ابرد من یخ
شیخ یتصبی و صبیٌ یتشیخ.
(یادداشت مرحوم دهخدا).