«لغت نامه دهخدا»
[تَ شَیْ ظُ] (ع مص) شتاب کردن بر کسی در سخن. (منتهی الارب) (ناظم الاطباء) (از اقرب الموارد): تشیظم علیه بالکلام؛ تخطرف. (از اقرب الموارد).
