تصاحب

«لغت نامه دهخدا»

[تَ حُ] (از ع، مص) مالکیت و صاحب شدگی. (ناظم الاطباء). صاحب و مالک شمردن و شدن... این لفظ که به شکل عربی است در عربی استعمال نشده و جعل فارسی زبانان است از لفظ صاحب. (فرهنگ نظام). در لغت بمعنی مصاحبت و دوستی(1)است ولی معمولاً آن را از کلمهء صاحب بمعنی مالک میگیرند و بجای تملک استعمال می کنند. (نشریهء دانشکدهء ادبیات تبریز سال اول شمارهء 2).
(1) - المنجد.