تصامم

«لغت نامه دهخدا»

[تَ مُ] (ع مص) خویشتن را کر نمودن. (منتهی الارب) (آنندراج) (ناظم الاطباء) (از اقرب الموارد): تصام فلان عن الحدیث؛ اری من نفسه انه اصم. (منتهی الارب) (اقرب الموارد) : و عبدالله بن عزیز راه تغافل و تصامم از آن معاذیر و اعراض از مضمون آن طوامیر پیش گرفت. (ترجمهء تاریخ یمینی چ اول تهران ص89). و از دعوت مرگ تغافل و تصامم میسازیم تا کمند قضا در گردن افتد و بند اجل محکم گردد. (ترجمهء تاریخ یمینی ایضاً ص180). محمد امین حماد را گفت شنیدی تصامم نمود. (جهانگشای جوینی).